سخن از نوروز را مکرر بشنوید. در علم و ادب تکرار ملال اور است و بیهوده عقل تکرار را نمی پسندد اما احساس تکرار را دوست دارد. جامعه به تکرار نیازمند است. طبیعت را از تکرار ساخته اند جامعه با تکرار نیرومند می شود احساس با تکرار جان می گیرد و نوروز داستان زیبایی است که در ان طبیعت احساس و جامعه هر سه دست اندر کارند.

نوروز که قرن ها دراز است بر همه جشن های جهان فخر می فروشد از ان رو "هست"که یک قرار داد مصنوعی اجتماعی یا یک جشن تحمیلی سیاسی نیست جشن جهان است و روز شادمانی زمین اسمان و افتاب و جوش شکفتن ها و شور زادن ها و سر شار از هیجان هر "اغاز".

نوروز تجدید خاطره بزرگی است. خاطره خویشاوندی انسان با طبیعت.

هر سال این فرزند فراموشکار که سرگرم کارهای مصنوعی و ساخته ها پیچیده خود مادر خویش را از یاد می برد با یاد اوری های وسوسه امیز نوروز به دامن وی باز می گردد و با او این بازگشت و تجدید دیدار را جشن می گیرد.
فرزند در دامن مادر خود را باز می یابد و مادر در کنار فرزند چهره اش از شادی می شکفد. اشک شوق می بارد فریاد های شادی می کشد جوان می شود حیات دوباره می گیرد و با دیدار یوسفش بینا و بیدار می شود.
تمدن مصنوعی ما هر چه پیچیده تر و سنگین تر می گردد نیاز به بازگشت و باز شناخت طبیعت را در انسان حیاتی تر می کند و بدین گونه است که نوروز بر خلاف سنت ها که پیر می شوند و فرسوده و گاه بیهوده رو به توانایی می رود و در هر حال اینده ای جوان تر و درخشان تر دارد.

پ.ن.۱: متن بالا نوشته ای از دکتر علی شریعتی بود...تا ایشون هست ما چه کاره ایم؟ مگه نه؟

پ.ن.۲: پیشاپیش عیدتان هزاران بار مبارک...خواهش می کنم سر سفره ی هفت سین لحظه ی تحویل سال دعا برای همنوع فراموشتون نشه...همدیگه رو دعا کنیم...من هم اگه قابل باشم بهترین ها رو برای همه ی شما گلا آرزومندم.

پ.ن.۳: خیلی خوشحالم از اینکه نرم نرمک می رسد بهار...خوش به حال کوچه باغ....خیلی خوشحالم از اینکه کوچه باغ هم داره هیاهو میشه!شما هم خوشحالید؟

پ.ن.۴: نظرتون در مورد سال ۸۷ چیه؟ خوب بود یا بد؟!

منتظر پست مهتاب عزیزم هم هستم....مهتاب جونم خوش اومدی